Gepost door: -paul | 14 juli 2015

Gastblog Bas

BasOp deze quatorze juillet, Jour de gloire, is het mij een groot genoegen om een gastblog van Bas te publiceren. Het is een verslag van zijn ervaring als De Generaal der generaals. Veel plezier!

Charles de Gaulle

Daar stond ik dan, klaar voor mijn opkomst, vermomd met masker en al als Generaal de Gaulle in zijn glorietijd zoals hij na de bevrijding van Frankrijk een glorieuze entree maakte op de Champs Elysées, alwaar het volk hem luid juichend begroette.
Dat was het beeld dat mij voor ogen stond als ik mijn opkomst zou maken op het feest tgv het 50-jarig huwelijk van Doranne en Willem, niet in Parijs maar aan de rand van Prizy, daar waar bebouwing langzaamaan overgaat in landschap.
De mij door Bertie opgespelde, in een ver verleden behaalde, schaatsmedailles gaven het geheel een krijgshaftig uiterlijk en niemand kon zien dat zij niets met welke oorlog dan ook te maken hadden gehad.
Het linkeroog van mijn masker gaf helaas zicht op niets. Een blinde vlek, ik had geen idee waar de opening precies zat, in ieder geval niet op de plek waar mijn linkeroog wel zat.
Zou het een In China gemaakt masker zijn dacht ik even, want  die gezichten zitten toch anders in elkaar. Maar nee, de eigenaren van het masker hadden mij ervan verzekerd dat het een zeldzaam exemplaar was omdat de Gaulle, nadat hem ter ore was gekomen dat zijn gezicht als masker verkrijgbaar was, een algeheel verbod had uitgevaardigd op het fabriceren van dergelijke afbeeldingen van zijn gezicht. En het echtpaar dat het masker in bezit had was zeer gerespecteerd, van ouderwetse Franse beschaving, leraren bovendien, dus aan hun gezag twijfelde ik niet.
Toch zag ik er niks door.
Het was jammer dat een paar minuten voor opkomst mijn linkeroog plotseling hevig begon te tranen; zij biggelden mij over de wang als een kleine beek, mijn oog prikte als ware het door een horzel gestoken. Mijn masker zat vastgeplakt aan mijn iets te kleine generaalspet en ik kon hem zo vlak voor mijn opkomst  niet even snel afzetten. Hevig knipperend en grimassen makend met mijn hele gezicht probeerde ik de prik te verjagen maar niets hielp, de tranen bleven komen en parelden mijn snor in.
Ik voelde mij als de Madonna van Catania uit wier ogen, zoals bekend is, tijdens de strenge winter van 1911 spontaan de tranen begonnen te vloeien nadat een arm herderinnetje, aan wie zij tijdens een gebed was verschenen, had verteld over het vele leed dat haar was overkomen. Nog altijd vloeien die tranen uit het beeld van haar rijkelijk en pelgrims uit vele landen komen dit wonder het hele jaar door aanschouwen, met als hoogtepunt de processie op 11 februari, branden kaarsen, smeken om hulp en kopen souvenirs van de lokale bevolking, wier inkomen inmiddels voor het grootste deel afkomstig is uit dit relitoerisme. Er wordt weleens gefluisterd dat de Maffia achter dat huilende beeld zit maar daar zijn geen bewijzen voor gevonden tot nu toe.
Bij mij betrof het slechts één oog en de aard van mijn huilen was nogal verschillend van dat van de Madonna. Daar kon ik niet aan tippen natuurlijk. Maar vervelend was het wel.
Toen kwam er hulp uit onverwachte hoek: de muziek stopte, en wat men ook probeerde, er was geen geluid meer uit de muziekinstallatie te krijgen. Talloze aanwezigen boden spontaan hun hulp aan, kwamen met oplossingen maar, het bleef oorverdovend stil.
Opgelucht en voorzichtig stak ik een paar vingers onder het masker, wrikte ze naar boven richting oog en begon dat te masseren, aanvankelijk voorzichtig, zo had ik dat ooit geleerd, van buiten naar binnen en toen dat niet hielp gewoon in de rondte. Uiteindelijk hield de stroom op en groot was mijn opluchting. Het spel kon weer beginnen, de muziek bleef zwijgen in alle talen  maar nu kon ik mijn felicitaties aan het bruidspaar in ieder geval duidelijk laten klinken.
Met opgeheven armen daalde ik de paar smalle treden van ongelijke afmetingen af richting Arena, met in het midden Doranne en Willem. Achter hen keek het publiek toe dat de Marseillaise zong. Door mijn goede rechteroog kon ik slechts vooruitkijken, als door een sleutelgat, naar beneden toe zag ik niets. Ik kon natuurlijk niet als een soort oorlogsinvalide uit WO II  afdalen, rechtte de rug, maakte mijzelf extra lang en dacht slechts: O jezus, als ik maar niet van dat trappetje aflazer. ‘Chère Doranne, cher Willem, Je vous ai compris, je vous ai compris. Vive la République  Vive La France’
en na mijn ereronde verdween ik weer in de coulissen.
P.S. Het herderinnetje is in 1952 heilig verklaard door Paus Pius XII.


Responses

  1. Jaja, die Bas kan wel een verhaal vertellen en zo lekker lang,dat is altijd een genot voor een “volger” van mijn formaat,dank je wel Bas de Gaulle voor het leuke verhaal,saluts amicales, Bobette


geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën